Nie uśmiecham się w moim domu, tego nie ma. Choć nie brakuje na dobranoc ciepła rąk, różańca. W dzień zabawek, sióstr i braci młodszych i starszych u których mam swój kąt z zielonym kocykiem, misiem po przejściach, który zgodził się zostać pierwszym przyjacielem od serca skarg mnogość przeleciała kroplą niezauważoną w deszczu. Moknę nieraz wśród ulew emocji, wylewanych obficie. Wołając Mamo!...Tato!... nie przyszli. Nie dali mi poznać bliższej rodziny niż siostry i bracia zakonni. W domu dziecka nie ma miejsca, na uśmiech.