Rozbujana huśtawka przez wiatr w Kołymskiej społeczności nieszczęsne zdobycze marności każą mi łkać . . . I łkam jak pies nieszczęśliwy co stoi wolny- gdy ciążą okowy stroskany głodem co żyć mu nie pozwala tęskniący za domem odnowy . . . Stachanowcy i robotni niewolnicy w ciągłym strachu- na ustach człowieczeństwa objawiający się w snach grzesznicy Cóż za niedola- tryskająca z serca! Łkam jak ten pies nieszczęśliwy co trwa już 10 lat pod szkołą i czeka wśród zgnilizny na Pana swego- by w rękę dotknąć Łkam ja- pies nieszczęśliwy co czeka na miskę pomyj co czeka na dłoń głaskającą choć wieczność- z piersią drżącą Z dreszczem chłodu na grzbiecie wciąż- czeka, czeka i czekam . . . Wybacz mi złociste słońce Wybacz mi o promieniste żem nieszczęśliwy jest na wiosnę że łkam jak drzewa bezlistne w zimę Ta kropla wzruszenia- niedoli spływa bezwładnie potokiem rwącym po policzku- zostawiając posmak soli chwila gorzkości by nie być Obcym . . .