Złupiłeś swą przynależność narodową zmarnowałeś eony wiatru i wody pragnienie mordu zgasiłeś trzema łyżeczkami niepokoju Podzieliłeś nas na parcele wykonane w stylu art deco staliśmy się dekoracyjni jak rokokowy gzyms krańcem świata tego ustaliłeś fryz Ochroniłeś nas przed pożarem emocji attyką Podtrzymałeś na duchu solidną kroksztyną Twórcy lepszego jutra dzielą bochen życia Zjadając kromki czułości umieszczając je w sigillatach Skazując typariuszem ludzi na mękę zadając ból, zazdrość i cierpienie bo nic nie boli tak jak życie gdy wszystko z góry ustalone. . .