Rozpuściłaś się ze szkodą! Ty puchu marny wietrzna istoto Drżysz spazmatycznie przed klimatem zarannym żal patrzeć na drgawki przed deszczu łzami Oh! szkoda mi głazie zlodowaciały betonowe serce Cie dławi wycinanko z kartki Chłodny wietrze monsunowy o humorzastych wywodach Uwielbiasz krzyczeć talerzami nawet piorunami miotać By po kilku dniach, tygodniach, miesiącach słońca ciepłym uśmiechem ucałować Zmysłowym słowika głosem przywitać rozkoszą pod zimną kołderką puchu Oh! co za szkoda gdy giniesz w roztopach wtapiając się w krajobraz jak woda