Nie mam na nic siły i w głowie mojej mrok. Znudziły mnie motyle i wycie kojotów. Książki gubią teksty, a wiersze rymy. Wiosen tak jest mało, zbyt wiele zim. Muzyka uleciała telefon milczy. Pisząc słowa smutne słyszę żałobny dzwon. On tylko się odzywa jakby wzywał mnie do siebie. Może znajdzie takie miejsce, gdzie bólu i krzyku jest kres. Karmellita