I w tą i z powrotem, Jak dzwon się huśta. Medalion srebrny, Z Nim się porusza. Huk i grom gromko dudni. Odbija się echem, W mych uszach, niczym w studni. Czas się wydłuża i wydłuża się męka. Czuje go, a w mózg mi się wkrada myśl jak szkarada, Że to się nie skończy, że to wieczność, że nawet śmierć przegrała, Bo ją proszę i błagam i lament do niej wznoszę, a ona nawet tu zerknąć nie chciała. Czuję ciężar na sobie i ciepło oddechu, acz zimne są ręce jego. A czas… A czas się wydłuża. Jak płacz mój nieskończenie głośny, tak czas krzyczy, bo ktoś rozciąga mu kości, I ścięgna, i mięśnie, i skórę, i organy i tkanki wszelakie naciąga jak nić na krośnie. Fizyczny ból już odjęty, bo ten czasu pan zaspokojony, czar uważa za cofnięty. I znów wraca sekunda do normalności, a czasu wstrzymany strumień, Uderza we mnie w swej gwałtowności. I choć to już koniec dla niego, Dla mnie zaczyna się dopiero. Czas wcale nie jest niepowstrzymany. W głowie mej wciąż pętlą zatrzymany, Odtwarza w kółko te same obrazy. Zatrzymać chwilę i pochwycić ją - To życzenie kochanków, ale dla mnie jest to wyrok demonów - krąg piekielny.