Bracia moi, o wielcy! – wybaczcie niewiernemu. Choćbyście kroili żywo, stąpali po mnie końmi, palili ogniem piekielnym czy rozciągali słońmi - nie ruszę z wami w świat, sercu zaufam własnemu. Baltazarze odważny – krajów niezłomny odkrywco. Niczegom tak nie pragnął, słysząc wiatru głosem, niesionym przez gładzie morza, wywyższonym patosem, jakbym wraz za tobą, mógł oglądać to wszystko. Melchiorze sprawiedliwy – oręża wieczny zdobywco. O niczym tak nie myślał, widząc krwi strumieniem, spływanym w dół krainy, karmazynowym cieniem, jakbym u twego boku mieczem odwagi błysnął. Bracia moi, o bracia! – Za wątły jestem do was. W blasku życia i chwale, góry przenosić pragniecie, u mnie stanowią inne, prawidła bycia w tym świecie. W kobiece sploty upadłem, sercem kieruję się przecie.