Zraniłeś świętość w nas – zaszumiał smutnie las. W powieki padłej chwili, gdzie wcześniej nam umilił, spowiły gęste mgły, ni ptak już nie zakwili. Zastygł w konarach drzew odarty z nieba czas. Klęknąłem na łączeniu pożółkłej łąki z nim. Skulony ciałem wątłym, kolanem biłem w darń. Szlochałem – lesie wybacz! Ożywię martwą tarń. W ramiona otul czule, poniechaj szlochów rym. Rozdarłeś wspomnień pas – ponaglił rzewnie las. Ja nadal na kolanach z bólu się będę wił. Wytrzyma moja dusza? Nie o mnie będzie śnił. Wrócę do tej jedynej, pokory nadszedł czas. Tęsknotą napełniony, potokiem łez zdobiony, stłukł się obrazów dzban i rozlał tam i siam. Zaszumiał smutnie las – dziewczyny jest twój czas …