Bukiet układam kwiecia śnionego, jakiego próżno szukać w ksiąg zwojach. Zapamiętania jest godny tego, że nie miłuję go tylko w woniach. Zanim dobędę w garść tej korony kłos wypachniony w nocy oddechu, Pragnę skosztować smakiem spienionym czy dobrze czynię w doznań pospiechu. Warty zachodu ku dopełnieniu jest jeszcze jeden sprawdzian co woła, Niemniej nie mogę w ciemnym sklepieniu zagadki tejże postawić czoła. Będziesz bukietem co wymarzony zewsząd w mym ciele żądzę poruszy. Może kolejnych kwiatów wazony będą kolorem płatków już prószyć?