Alkoholik

Oddzielony od świata z własnego wyboru Nie dostrzegał blasku i nie widział torów Tylko ciepło czuł jak grzało mu twarz Sumienie swe kuł a wokół gęsty las I budzi się rano i znowu pije Słońce pali mordę i ogrzewa szyję Smutki powracają a bez nich żyć nie może wszędzie widzi liny łańcuchy i noże Po kilku dniach a przedtem latach męki człowiek ma koszmary stuki trzaski szmery I leczyć się chce a ciało nie pozwala z szopą na głowie głazy życia przewala Mówi że się zmieni bo tak być kiedyś musi życie swe doceni chłopak z białorusi.