W ciemnym tle za plecami- jasna twarz zdaje się mówić jakieś słowa... Z grzechów popełnionych mych nawiązuje się rozmowa... Monologiem zwał ją bym kuciem nożem w martwe ciało śpiewa przy tym jakiś hymn... Dobrze było -źle się stało... Dzieckiem byłem wtedy bez litości biłem krzywdząc inne ciało siebie też skrzywdziłem Wtedy nie wiedziałem co dziś się może zdarzyć w odległych latach krzywd o śmierci będę marzyć Coś nas porwało ,nasze umysły jakby wszystkie zalety tęsknoty wyschły Opętało to serca ułomnych ludzi tak bardzo słabe...Ktoś je pobudził!!! Do grozy, nieszczęścia siania na świecie zarodników zemsty za dobro czynione Krzyki, wrzaski tłumione przeciwnym lotem wiatru Lecz świeczki nie zgasły- -domagały się aktu...!