poranek jednym okiem pnie się do popołudnia po obiad cienka zupka i coś na ząb kawałek sufitu nad głową krajobraz tkwię w bramie jak cieć tylko beret w przejrzałej dłoni zaświadczenie o niezdecydowaniu wystawione z miejsca jakiś inny rodzaj sztafety poproszę – a ludzie leżą a leżąc wierzą może nadejdzie chwila otwartych ramion zastanów się zanim zaczniesz narzekać mam za swoje i szklane prace efekt brylancji ciągle niedościgły koh-i-noor leży na moim łóżku pech wykłuty na lewo od serca