Każdy dzień wydaje się jak bym był we śnie, moje wszystkie szanse pochowane w ziemi już na zawsze. Wszystkie dawne ilustracje, których do dzisiaj nie ogarnę. Czuje że moja dusza jest już martwa, została pochowana kiedy sumienie mnie zgniata. Oddech w płucach się ulatnia, atramentem maluje na kartkach. Kolorowa barwa, którą staram się poskładać. Nie łatwa sprawa, wiem o tym, nie przestaje bo to powołanie. Chociaż już nie będzie jak dawniej, ale postaram się to wszystko zapisać na kartce. Nie wszystko stanie się przez to łatwe, ale satysfakcje że coś przetrwa kiedy ziemia się zatrzyma.