Przechadzam się po Krainie Zapomnienia, wpatrując się jak liście lekko osuwają się po konarach drzewa. Światło czasami się przedrze przez gałęzie rozszczepiając się o martwą ziemię. Z daleka są widoczne połamane gałęzie, ukazujące nam jak kruche może być czasami nasze serce. Ten widok jest jak szczęście kontrastujące się z wiecznym przytłoczeniem stojąc w mrokach kałuży, która klimat burzy. Mam świadomość że tu się czas zatrzymuje. Z daleka widać ptaka który właśnie odlatuje, chyba już nie wróci. Cisza mnie aż głuszy, wokoło nie widzę bratniej duszy to znak że to koniec mej podróży....