Za oknem trwająca żałoba, w tłumie widzę szarego chłopca. Jego wzrok jak oczy wrony, jak by mi mówił nie będę więcej zwykłym pomiotem. Jego twarz była cała blada, jak by był martwy już od rana. Pomyślałem sobie zjawa patrzyła się na mnie jak opętana. W mojej duszy zagrał dramat, jakby szczęście w moim sercu się nie pojawiało już od lata. W pokoju zgasła lampka jak mały promyk światła. Chłopiec spojrzał na mnie dziwnym wzrokiem po czym odszedł nie pojawiając się już nigdy w mojej głowie.