wstaje dzień tak popielaty że wstyd wspominać o słońcu matowe ptaki za oknem nucą mgliste melodie toksyczny świat rozpina swój odmęt pełen brudnych spraw setki papierków pachnących drukiem miliony żetonów miedzianych tak mało jest czasu na coś poza tym szafirowe wody wzdychają życie to tylko kładka między nieistnieniem a wiecznością