Monachomachia, czyli głos wołającego na puszczy

Tysiąc lat trwania, tysiąc lat z okładem Z niemałym wcale chrześcijaństwa wkładem Przeszło od czasu, gdy naród pogański Rozpoczął trwanie w kraju nadwiślańskim Okres potęgi, piękne lata chwały w kartach historii tylko pozostały; Jazda pancerna, rycerze skrzydlaci Królów największych dostojne postaci. Ostatni obraz chwalebnej świetności Bitwa pod Wiedniem w obronie świętości Później dynastia obcych królów saskich; Prusy i Rosja działały bez maski Wpływy wzmacniały, robiły to skrycie Płacąc za głosy i zdradę sowicie Jak się skończyło, dobrze pamiętamy Na tyle jeszcze szkolnej wiedzy mamy. Znamy też wszystkie zrywy narodowe Odzyskaliśmy polskie Państwo, mowę Na lat dwadzieścia – dużo to czy mało? Dobra odpowiedź: dłużej by się chciało Bitwa Warszawska, sierpień rok dwudziesty I Las Katyński, kwiecień rok czterdziesty Kalendarz pełen jest krwawych miesięcy Powstańczy sierpień kosztował najwięcej. Czerwiec w Poznaniu, październik w Stolicy Grudzień w Trójmieście, kto to wszystko zliczy! Sierpień – wybrzeże i grudzień trzynasty Aż czwarty czerwiec... czas wolności nastał! Co z nią zrobimy to od nas zależy Świat nie chce uznać, że nam się należy Wolność, dobrobyt i przyszłość świetlana Trzeba pracować i wzmagać starania Bo trudy przodków w niwecz się obrócą Gdy Naród milczy, a elity kłócą. „Chleba i igrzysk” – odwieczne wołanie Prosto dziś spełniać, łatwiejsze rządzenie Tu dominuje powszechna rozrywka Łatwo dostępna, dla władzy przykrywka Duszo Narodu, gdzie żeś się podziała Już nie istniejesz, czyś tylko skarlała? Umiemy z dumą wstecz odwracać głowy Do wzniosłych Rocznic wciąż wygłaszać mowy Czy Przodków chwałą jak mgłą oczy zaszły I nie widzimy, co za czasy naszły? Tak się zaczyna recydywa saska! Czasy już inne, lecz ta sama maska Przykrywa skryte, ościenne działania Dusze zatruwa nowo-mowy mania Nikt nie nazywa rzeczy po imieniu Prawda nie świeci, została już w cieniu Szkło podpowiada, żenady nie czuje Jak mamy myśleć – „poprawność” triumfuje! Jest co pokazać, można o tym mówić Ersatz oświaty, która miast iść w ludzi Wiedzę poszerzać o kulturze, świecie Woli powtarzać co kto o kim plecie. Niknie potrzeba i chęci czytania Po co czas tracić – tyle oglądania! Łatwizna wszędzie do lenistwa wodzi Wysiłek trudny i może zaszkodzić. O, stary Mistrzu, jakżeś jest współczesny... Pora przypomnieć; w tym świecie doczesnym Wszystko już było, widać to wokoło Czyżby Historia zatoczyła koło? Znów rzeczywistość z rozumu umyka? Tu słowa Mistrza, Adama Asnyka: „Ten rozum stanu – wynalazek złoty Lepszy niż jaki płaszcz nieprzemakalny Pod nim bezpiecznie można szydzić z cnoty I podkopywać przesąd idealny, Można ojczyźnie różne czynić psoty I łuk w nagrodę dostać tryumfalny, Bo on zasłonić zdoła każdą sprzeczność Wszelki egoizm, wszelką niedorzeczność. Potrzeba śmiać się więc na równi z wami I razem z wami nad przepaścią pląsać; Potrzeba kryć się ze swoimi łzami I z własnych uczuć głośno się natrząsać Karmić się co dzień skandalem, plotkami, Różować twarze i przechodniów kąsać, Wszystko szlachetne zdeptać, sponiewierać, Potrzeba śmiać się ... śmiać się i umierać.” W szkołach i rządach testy i sondaże Mają zastąpić dla mistrzów angaże I po co dzisiaj autorytety? Dyskurs potrzebny, Rozumu podniety? Dziś w szkołach testy w miejsca egzaminów Jaka wygoda, wszak wiedzę dla gminu Łatwiej dozować, umysły powolne Władzy wychować – po co kadry szkolne? W rządach sondaże, opinii badania W Sejmie zaś kłótnie miast ustaw czytania Słupki są ważne, bo mówią wyraźnie Czy Szkła tresura jest brana poważnie Przez skołowane, bierne społeczeństwo Zostaje wierzyć – jest w nim człowieczeństwo. Więc wiara ważna... bo góry poruszy? Przyszłość nie znana ... czy znów nas pokruszy? Co dalej będzie, co się z nami stanie Czy próżne nadal Rozsądku wołanie? Bo przecież rośnie, dla nas całkiem nowa Inteligencja, bardzo „postępowa” Gotowa znaleźć pełnię smaku w gównie W zachwyt się wprawić, traktować na równi Z dziełami Sztuki zwykłe placki krowie Pod jednym warunkiem, że im ktoś podpowie!