Strony wyblakłe, zwątlone z przeszłości szepczą słowami. Wypełza zapach staroci, odeszłych postaci zjawy. Kurzem drażniącym zbudzona przyspiesza stara ma pamięć, przewija klisze obrazów – minionych dekad przezrocza. Zwykły, zielony pamiętnik zgubiony w latach chłopięcych. Pustych stron trochę zostało... Dopisze nowe mi życie? Do zobaczenia Koledzy, żegnajcie wszyscy Żyjący! Chyba to piszę na wyrost – nie jestem jeszcze cierpiący. Koleżance, Joli W., która teraz odnalazła mój pamiętnik z 1951 roku i poczuła potrzebę aby go odesłać. 14.03.2011