czwarty dzień głodu nastał morze jakby spokojniejsze rozmyło swoje bałwany oczy wypatrują zaginionego kutra z dostawą świeżych eukaliptusów obłoki niemrawo wymieniają czułości z wiatrem nawet źdźbła trawy mimo wysuszonej ziemi ochoczo prężą kolory kołysze mnie niezrównana fala środków przeciwbólowych a pozytywne fluidy wydobywają się z białego całunu krępującego moje ciało taki niby raj na tym życia padole i szepty ledwo słyszalne już nie wytrzymam mamo