po ostatnim pacierzu bukiety czarnych aureoli nosiły nade mną posępne demony w krzyku błyskawic maki tańczyły owinięte w obślizgłe zasłony przez które deszcz lamentował patrząc w moje białe oczy bezradnie spełzając po okiennych wiankach rozkwitłych świeżo mleczy odciśnięte czoło schładzało pulsujący afrodyzjak a ręka wydzierała słońcu cienie potem zrodziło się marzenie dziś czuje się lepiej a jutro klęknę jak co dzień