Mój obraz zażytych imaginacji

nadciąga północ czuwam jeszcze glapię się w śpiący już sufit ani drgnę by go nie zbudzić by się nie wyzwolił z mrocznego uścisku by nie przydusił każde mrugnięcie przybliża ściany mściwe hieny betonowe parapetowe kaktusy wystrzelają jadowite strzały łoże zdradliwe piaski ruchome posapujący kaloryfer ojciec chrzestny gorączkę na ramieniu moim kładzie przez okno miliardy świetlnych twarzy migoce pogardliwie tak mam za każdym razem gdy łapię haluny gdy trzepią mną ochy i achy a z czoła burzą posępne wodospady