Twój uśmiech Mowił wszystko Swą mocą biegł Przez ciemny las W każdy kąt Rozjaśnienie rzucał I wtedy wielkie drzewa Przestawały być już takie straszne. Spokojne i niespokojne Oczy Z których ukradkiem Łze ocierałaś Ze smutku Może ze wzruszenia Tak jak poranek rose Z wciąż zaspanych liści. I serce Chociaż poszarpane Tesknotą Kamienistą drogą Wciąż bije Puls domu.