Obojetnie minąłem Tysiące pogrzebów co już nie poruszają Nawet najmniejszego kawałka serca. Wszędzie te same przemarzłe powieki oczy z zatyglym wrażeniem Całego przeszłego życia I szczątki doczesne Już nie doświadczają obcego świata Który wypluł je z czasu W wieczność Nie czują namacalnego nie widzą widocznego A przeczuwane stało sie prawdziwe Tylko dusze muszą być bardziej rześkie Skacząc po usypanych kopcach a potem coraz wyżej I wyżej...