Nie pamiętaj jego martwej twarzy Bladych włosów Nieżywością swą opadajacych Sinych rąk w amen złożonych co paciorki różanca niemocą sciskają Ani powiek czeluści źrenic zamykających Ani ust już na zawsze Bezdzwięcznych Niech przed oczyma Staje on wciąż żywy W cieniu leśnych drzew tańczący Co uśmiechem Swym wciąż Zbliża się i oddala Z promieniem słońca po twarzy skaczącym. Niech pamięć Uchwyci tylko Miejsca ulubione Wspólne w niebo Wpatrzenie I serce dobre Zostawione.