Ten Co poniewierką nędzy obarczony Też kiedyś był człowiekiem Tym co miał dom I radość w nim była I szczęście Tylko coś życie nie na ten tor zjechało Lecz trudno wspomnieć Na któryś moment Bo serce gdzieś po drodze Gubiło swe części Których próżno już szukać Bo jedne wiatr rozwiał Inne sam człowiek zakopał A teraz? Przeszłość i przyszłość Tak samo bolesne Z nad lub bez wyrazu.