Płacz potrafi oczyścić dusze Od braków Nadmiarów Od bezsilnych poruszeń A łzy popłyną Po ścieżce już samotnej Co głazem nieludzko W szerz i w zdłuż zarosła. I żyzną glebę ze sobą przyniesie Zazieleni wzgórza Woń spokoju rozniesie. I krzyknie ktoś: "O Boże! Cóż to się stało! Me serce znów żyje Bo kiedyś bić już nie chciało."