Zaćmione szkiełko nóg trzech pozbawione, błonią rozchwianą pejzaż z ziemią miesza i garb dosztukowany, i spopielałe głowy. Drewno za grzbietem skrzypiące, chwilą zmurszałe, toporem cień niczyj... a jednak nie twój zawoła i w ostatniej chwili broń ze składziku pomyli. Teraz tylko odjąć i podciąć resztę oczy inne zapomną za wiele i więcej lat.