nie pamiętam już jak się zjawiłaś byłaś białą ścianą co chciała być kolorem pustym podwórzem dla kilku głosów kawałkiem podłogi bez granic odrysowanym pochyleniem nad biurkiem wypisanym nie moim okiem i na wprost siebie szarym mrugnięciem wszystkim tym ozdobiona z za okien na mnie spoglądasz pośród wielu którzy za ciebie pogrążeni w kontemplacji