nigdzie takiego być nie mogło dni odliczania paciorki różane w zmęczeniu przez palce wolniej i senniej w gotyku przesuwane kroki w drzwiach glizdą sznurowaną ostatnia nuta kantem zrachiciała przez zimy wyzuty ich się nie bałem a wiośnie nadgorliwy tłumem ogłupiony butów parę oddałem.