dwa kłębki włóczki na ziemi patrzę znakiem krzyża powoli w jedną i szybciej bez pośpiechu w drugą stronę dołu nie sięgam, znam i lekceważę go od wczoraj góry się wstydzę, nie sięgam prostuję skrzywienie zaspane i znowu myślę że jutro o tej samej porze czegoś zabraknie.