Oto sen, kuszący iluzją spokoju, w którym lunatyczni nauczyciele uzależniają od grzechu. I jego wybaczania. W imię Boga. Oto sen, w którym wszystko co nazwane traci piękno i niewinność. A wszyscy nazwani przestają być sobą. W imię zasad nazewnictwa. Oto sen, w którym najwięcej mówią ci, którzy nie wiedzą. Handlują strachem i obietnicą zasiewając niepewność. W życiu i na łożu śmierci. Oto sen, w którym za oknami domostw widać zwykłą codzienność uznawaną za przyjaciela i wroga. Codzienność, którą się kocha i nienawidzi. Póki starcza tchu. Oto sen, w którym codzienność tę próbujemy zabarwić marzeniami. Śniąc w tym śnie. To łatwiejsze. Jakże trudno jest obudzić się.