Zaufanie w cynizm przekute Po objęciach nic już nie zostało Zatracają się myśli razem przebyte W codziennej szarości skąpane I choć czas płynie nieubłaganie Cząstka Twego jestestwa wrosła Głęboko w me serce połamane Marzeniami naszej przyszłości Nie ufam już bytom ni duszom Przeklętym Nie wierzę już w słowa Ni w czyny szlachetne Wiarę Pochowałem wraz z Tobą I lękam się odkryć swej duszy Kawałek I serca mego złożone Fragmenty Bo kruche mego Jestestwa elementy schowałem Za ścianą cynizmu sarkazmu I złośliwości urządzam swój Nowy świat mały ukryty Między chmurami deszczowymi Cóż mi zostało poza urojeniami Wyimaginowany świat pełen Miłości w którym jesteśmy Nadzy do szpiku kości