Tęsknoty zupą karmię

Swoje martwe ciało

Promieniami bólu przeszyte do cna.

W obłędzie jedyna pociecha

Bo któż zapyta wariata

Czemu jego oczy martwe są jak żar

Co z płonącego pieca wypadł?



On jest mym kolorem

Pragnieniem Nieskończoności

Wiecznym podążaniem w bezkresie Niespełnienia

Powodem mego Niedoumierania.



Ktoś w plecy mi ją wbił

A ja nieświadomie zalepiłam ranę

A w niej bezustanne Samoudręczenie

Spowodowane brakiem sensu.



Sadystka dręcząca samą siebie?



Trudno przecież uwierzyć

By czyjś Urojony obraz

Tak zachłannie pożerał duszę...