poeta to tylko ułomny człowiek co spełnienia szuka w pustych słowach w bezkresnej pustce zmrużonych powiek z jasnością królestw, w ekscesach knowań i my zebrani tu pod sklepieniem co czcimy bóstwa nie znane ogółu rozrzućmy wici Aresa tchnienie samotny romantyk przyparty do muru nie szukam szczęścia tam gdzie go nie ma choć kusi niezmiernie wizja wolności piracki okręt horyzont otwiera a w nim cała skrzynia spalonych kości