Mam ziarno na rymie prażę, a wcześniej żywię tak czarną na zimę kawę, aż serce kołysze Ten prąd jak marność spijałem już w kołysce w oczy, które patrzą na nasze odbicie razem nie latają łyżeczka i cukier prawie nie działają na dziecka smutek Grzałem nią palce w magnolii kolorowych snów i marzeń że będziemy pić ją dorośli na tratwie słów z miłości niż gorzką w okropności...