Korowodem mnie skusiłeś, wśród tanecznych pląsów miasta. Więc ja zmierzchem się spowiję, bo tu noc ma zaraz nastać. I pociągnie nas korowód, żywy pośród martwych ulic. Damy światu cichy dowód, że nie można życia stłumić. I w tym naszym korowodzie, znajdzie się jeszcze miejsc parę. Gdy nastanie dzień jak co dzień, nikt nie zerknie na zegarek. Nikt nie powie: dość już życia. O nie tylko trzeba prosić. I ta babcia rzeknie tycia: Tego życia nigdy dosyć!