Witaj, panno szafirowa! Cud, że cię powitać mogę. Już przy tobie tonę w słowach, i zaczynam nową powieść. Wszystko to dla twojej chwały, by nie odszedł twój majestat. Byś budziła wciąż zapały, byś nam grała, piękna, wieczna. Tak więc tobie dedykuję , słowa co się srebrem mienią. I tą radość w sercu czuję, że mi śpiewasz moja Weno.