Na stosie stańcie w wybielającym płomieniu prawdy Na szubienicy w uścisku kryształowych słów Na platformie zanurzonej w gorącej topieli Na wilgotnym drewnianym podeście W piękną i sprawiedliwą noc z głową omotaną - Chłodnym żelaznym zaciskiem wykutym specjalnie Na tę wspaniałomyślną okazję Ostatnia modlitwa, ostatni rejs ku czarnemu niebu Bezmyślny, nie pozwól odmętowi czekać Zwróć ostatnią przysługę jej dawcy Niech rozpędzi rozleniwiony czas Niech w twych oczach zaiskrzy się łza - Twój jedyny symbol odrzuconego rozumu Insensati Exuro Pro Eternus.