Pan w milczeniu czuwa nad nami Strzeże naszych krnąbrnych dusz By nie zboczyły z pustynnej ścieżki Mnogiej w bezdroża Pan Satyros krainę rozpościera Garną już do niej tabory Tropiąc Pana rozmaitości stos Rozgrabią horyzont z resztek piachu Trafili jako świeccy odeszli będąc przedwiecznymi Gwiazdy płodnymi się stały Pustynna roślinność na statuę wyrosła - Bogowie baczą na nas - oddajmy im cześć Wykluli się oświeceni rycerze Lęg podążających za światłem Z etosem w ręku klękali przed wydmami Sławiąc cień zacny i obfity i boski Wartość pozostała księgą Wiara pozostała wiarą Oddanie pozostało sprawą Pan pozostał Satyrosem