Cały mój świat podzieliłem na drobne części Każdą z nich schowałem do innej szuflady Czasem jakąś wyciągnę by sie jej dobrze przyjrzeć Każda szuflada choć pozbawiona zwięzłej całości Ma w sobie schowaną sekretną moc wspomnień Guziki, nożyczki, jakieś kartki z opisem To takie fetysze które opowiadają czas I dziwnie tak ,bo wiem Kiedyś będę się z tego śmiał Wszystko to straci na znaczeniu Porzucę ten mebel wypełniony: potem, łzami i krwią A to co przyjdzie, nowe Nie zmieści się w dawne ramy Pisane kołem przez wiatr na lustrze strumienia I szelestem liści, tym który pory roku zmienia