nasze wspólne serce bić przestało obie połówki biją nierówno jak dwa parafialne dzwony lub skrzypiące na przemian huśtawki twoja lawa zastygła na zboczach wulkanu a ja byłem wówczas w Pompejach czekałem na pochłonięcie jednak pokryłem się popiołem kurzem codzienności który starłaś jednym ruchem dłoni wprost na szufelkę zapomnienia nasze serce dostało zawału nie pomogły liczne reanimacje teraz żyjemy bez niego bez czucia i oddechu z zegarem w swej piersi czekając aż wybije godzinę odrodzenia