Gwarki

uciekł czas nie czekał na ławce w parku teraz stoi porośnięta krzewem a my tuż za nim jak para gwarków gruchamy razem pod modrzewiem przestrzeń zwinęła swe dywany nie zdążyliśmy stawiać kroków a wraz z nią czas uradowany że nie ma ulic i obłoków i tylko ja pośrodku świata bo ciebie nie ma nawet w mitach widzę dziś jutrznię tego lata za rogiem życia mocno świta a wraz z nią czas i przestrzeń razem na naszej ławce siedzą w parku lecz ja nie żyję tym obrazem bo przecież dawno nie ma gwarków