Jeden z miliona

Mój anioł odleciał w najczarniejszą godzinę przerażony ilością bagażu który przyszło mi nieść nie uronił żadnej łzy nie odwrócił nawet głowy dowiedziałem się wówczas że istnieją takie pożegnania dziś stoję z walizkami pomiędzy peronami pociągi wciąż mijają mnie a w nich ludzkie twarze odciśnięte w szybach zimne i spływające jak łzy teraz wiem, że nie jestem sam ich aniołowie nie zmieścili się nie tylko do przedziałów...