prawdziwa samotność objawia się w tłumie gdy chcesz być jak oni lecz jednak nie umiesz coś puka od środka wygląda zza ściany wymaga od ciebie byś w kir był ubrany w twym wiecznym kieliszku łza topi się w winie zawartość wszak zniknie lecz rozpacz nie minie jest nic które boli nieznane z imienia a serce zatruwa zadając cierpienia prawdziwa samotność zakończy się w grobie nie minie jak grypa jak wiatr w garderobie