Jesteś jesienią lecz nie polską złotą ale nocą polarną na złotawych liściach i jak one upadasz już się nie podnosząc gdy rękę wiosenną zobaczysz leżysz w swej wiecznej kałuży w miarowym ciągłym pluskaniu we łzach jak warkoczach komety w objęciach sennej depresji latem chowasz się za drzewem i wiejesz mroźnie przez cały rok a na tym wietrze twoja pieśń i lament dudnienie perkusji łzami z ołowiu uciekasz gdzieś na Północ daleko od słońca wibracji i tylko ja w tym upale będę czuł nieprzenikniony chłód bo tylko dla mnie on przeznaczony…