słońce maluje szczyty bloków ozdabia złotem szarość ulic pragnie samotnych i umarłych do swego ciepła dziś przytulić umarłym listkom daje życie drzewom znów wręcza ich korony poprawia wygląd temu światu który jest wciąż tak oszpecony jeszcze wieczorem widać jasność lipcowe niebo nie zna mroku pod jego skrzydłem zakochani na noc znaleźli swoje lokum a ja gdzieś stoję pośród ciszy słońce omija mnie z daleka lecz będę aż do końca świata na mały promień sam wciąż czekał