Wygładziłem wszystkie ostre kamienie już nie zranią niczyjej stopy spaliłem wszelkie drewno ziemskie nikt nie będzie podkładał nam kłód wyrównałem każdy pagórek na drodze i nasze słońce nie musi zachodzić nie wydarłem jednak cierni z ich serc nie zdołałem wydrzeć mieczy z ich rąk ciągle więc płynie krew w korytach rzek zjadamy wciąż ten sam robaczywy owoc wylewamy wodę na ostatnią pochodnię a później chcemy ją znów podpalić nie biorę więc na barki ciężaru Atlasa lepiej zanurzę twarz w winie Dionizosa niech się mina cieszy tuż pod gilotyną niech te dobre chwile trwają, nie przeminą…