wróciły wykrzyczane słowa niczym winogrona dojrzałe do żniw zapomniane lecz nie umarłe przecinają nasz syjamski twór na dwoje widzę cię bez figowego liścia tak jakby wzrok dopiero się narodził stoimy na własnym małym sądzie w szarym pokoju który nas oglądał mającym do dziś barwę tęczy może jeszcze powrócą te wyszeptane tajemnice mówione na ucho w ciemności by na powrót scalić to co jest stłuczone wymieszać gradowe chmury z lazurem nieba a może gdy się tak bardzo kocha słów wcale używać nie trzeba