czasem siedzę na ulicy innym razem stoję w bramie gdzieś na skraju kamienicy chowam w sercu swoje znamię patrzę wciąż na zakochanych którzy idą gdzieś aleją w głębi chowam swoje rany w sercu żegnam się z nadzieją jestem tutaj sam dla siebie w mym teatrze zjaw i cieni nikt niczego o mnie nie wie i to nigdy się nie zmieni sam na sam ze swoim żalem z tą chorobą która zżera muszę pchać ten wózek dalej mimo bólu co doskwiera