Gdy trzeba tylko wpatrywać się w dwa bezkresne oceany wyciągamy nasze słowniki wertujemy kartka za kartką słowa sklejamy jak modele mechanicznie i byle szybciej odwracamy głowę to w lewo to w prawo byle nie ujrzeć sztormu i tych szklanych wielkich fal które niebawem mają zostać uciszone taflą nieba gdy trzeba uścisnąć dłoń jak na pożegnanie robimy to tak jakbyśmy dopiero co się witali i zaraz rozrzucamy wokół nasze przywdziane uśmiechy a przecież w ten sposób dłoń nie odciśnie się nam w sercach tak samo jak wzrok nie powie tego co płynie z wnętrza...